4, సెప్టెంబర్ 2011, ఆదివారం

అల్లరి వయసు (స‌ర‌స‌మైన క‌థ‌)


”అబ్బా…. ఆ సీను మళ్ళీ చూపిస్తారేమోనని ఎంత ఎదురు చూసినా అసలు చూపించనే లేదురా… చివరికి ఆ సీన్ కోసం మళ్ళీ టికెట్ తీసుకుని సినిమాకి వెళ్ళాను” అన్నాడు వివేక్…. అతని వయసు పదహారు… ఇంటర్ జాయిన్ అయి ఆర్నెల్లు కూడా కాలేదు. అప్పుడే అతనికి అరడజను ఫ్రెండ్స్ తయారయిపోయారు.
వారికి కాలేజీలో చెప్పే లెసన్స్ కంటే, తోటి లేడీ స్టూడెంట్స్ అందాలని కోలవడమూ, మంచి షకీలా సినిమా వస్తే కాలేజీ ఎగ్గొట్టిఎవరికీ తెలియకుండా ఆ సినిమాకి వెళ్ళి రావడం పరిపాటి అయిపొయింది. ఇంట్లో మాత్రం ఎంతో బ్రిలియంట్ లా ఫోజులిస్తుంటారు…. వాస్తవానికి పదవ తరగతి వరకూ వారందరూ మంచి మార్కులతో పాసయిన వారే… కానీ తీరా కాలేజ్ లోకి ప్రవేశించగానే … అసలు కాలేజీ చదువంటేనే ఎంజాయ్ చేయడం, అమ్మాయిలకు లైన్లు కొట్టడం, సినిమాల కెళ్ళడం, సిగరెట్లు తాగడం మందు తాగడం లాంటివి కామన్ గా ప్రతి ఒకరూ చెయ్యాలి అన్నట్లు చూపించే మన ెలుగు సినిమాల పుణ్యమా అని
ఇప్పుడు వస్తున్న స్టూడెంట్స్ అందరూ దాదాపుగా అలా తయారవడానికే రెడీ అయిపోతున్నారు. ”ఈ సినిమాలో షకీలా ఒకసారి వంగుతుంది చూడరా… నా సామిరంగా…! ఆమె వంగి క్రింద పడి ఉన్న వస్తువులని చేతులోకి తీసుకుంటుంది… అప్పుడు ఆమె జాకెట్లో నుండి కనిపించే ఆ పెద్ద పెద్ద … అబ్బా… మతి పోయిందిరా…” అన్నాడు మరో స్టూడెంట్ శరత్.
”నిజంగానారా…?” గుడ్లని పెద్దవి చేస్తూ, చొంగ కారుస్తూ అడిగాడు మరో స్టూడెంట్ వసంత్… అతను ఆ సినిమా చూడలేదు. అందుకే ఆ సినిమా గురించి మిగతావారు మాట్లాడుకుంటూ ఉంటే వాడికి ఎంతో జెలసీగా అనిపిస్తూంది… ఈ సారి ఏదైనా సెక్స్ సినిమా వస్తే వారి కంటే ముందుగా తను చూసి అప్పుడు వారిని కూడా ఇలాగే స్టోరీ చెబుతూ ఊరించాలి… అని మనసులో అనుకున్నాడు వాడు.
”మీరూరుకోండిరా… సినిమాలలో షకీలా గురించి మాట్లాడితే… వినడానికి, చూడడానికి మాత్రమే… ఒక్కసారి మన కాలేజీలో ఉన్న షకీలాల గురించి ఆలోచించండి….” వెకిలిగా నవ్వుతూ అన్నాడు మరో స్టూడెంట్ నిఖిల్… ”అవున్రా… నువ్వు చెప్పింది నిజమే… కానీ … మన క్లాస్ మేట్ లో ఒక్కతి కూడా బాగా లేదు కదరా.. అన్నీ చప్పిడ ముక్కులు, మెల్ల కన్నులూ….” నిరుత్సాహంగా అన్నాడు వసంత్. ”మన క్లాసులో అలా ఉన్నంత మాత్రాన, మన కాలేజీలో మాత్రం కాదుగా… ఒరేయ్… అందాన్ని అందుకోవడానికి ఒక క్లాసనే గిరిగీసుకోకుండా కాలేజీ అంతా తిరిగితే ఎన్నో అందాలు మన కంటికి ఇంపుని చేస్తాయి… మనకి నచ్చిన వారికి హాయిగా లైన్ వేసుకోవచ్చు… ఇంకా ఛాన్స్ దొరికితే…ఎవరూ లేని చోటుకి తీసుకెళ్ళి… చేసుకోవచ్చు….”
వాడి మాటలకి మిగతా వారందరూ పెద్దగా నవ్వారు. వాడేదో పెద్ద జోకు పేల్చినట్లు… ఒక్కొక్కడూ కడుపు చేత్తో పట్టుకుని మరీ నవ్వుతున్నారు…. కొద్ది సేపు నవ్విన తర్వాత…. ఒరేయ్… మన స్టూడెంట్స్ సంగతేమో కానీ… మనకి పాఠాలు చెప్పే మేడమ్ లు మాత్రం అదిరిపోయార్రా…” మైకంగా అన్నాడు వివేక్…. ”వచ్చి … వచ్చి ఏం చేస్తోంది….” ఆత్రంగా అడిగారు మిగతా ఫ్రెండ్స్… వాడు అందరివైపు ఓసారి పరిశీలనగా చూసి. కాస్త గర్వపడి, ఆ తర్వాత మళ్ళీ ఊహాలోకంలోకి వెళ్ళిపోతూ… గాల్లోకి చూస్తూ మైకంగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
”రాగిణి మేడం డైరెక్టుగా నా గదిలోకి వచ్చింది… నా ప్రక్కనే కూర్చుని మెల్లిగా నా భుజాలపైన చేయి వేసి ‘వివేక్’ అని పిలిచింది మత్తుగా.. చటుక్కున మెలకువ వచ్చింది నాకు… ఎదురుగా మేడమ్…. ఒక్కసారిగా అసలేం జరిగిందో నాకర్థం కాలేదు … గబుక్కున లేచి…. ”మేడం… మీరు … నా రూంలో….” అని ఏదో అనబోయెంతలో…. ”సిల్లీ ఫెలో… స్టూడెంట్ ఎక్కడుంటే మేడమ్ అక్కడే ఉంటుంది… అది సరే గానీ నాకో హెల్ప్ చేస్తావా…? అని అడిగింది. ”చెప్పండి మేడం!” అన్నాను నేను. ”కాలేజీలో కూర్చుని … కూర్చుని ఒళ్ళంతా ఒకటే నొప్పులు… నేను పడుకుంటాను… నా శరీరాన్ని మర్ధనా చేస్తావా…?” అని అడిగింది గోముగా…. ”
అయ్యో అలాగా… అయితే సరే మేడం మీరు పడుకోండి…”అన్నాను నేను బాధగా… మేడం నా మంచం పైన బోర్లా పడుకుంది… నేను రెండు చేతులతో ఆమె నడుం పైన చేయి వేసాను. సుతి మెత్తని ఆమె శరీరంపైన నా చేయి వేళ్ళు పడగానే ఒక్కసారిగా కరెంట్ షాక్ తగిలిన ఫీలింగ్ కలిగింది నాలో…. నడుముని వత్తుతూ ఉంటే….”ఇంకాస్త పైకి….” అంది మేడం అలాగే ఆమె వీపుని కూడా చేతులతో వత్తుతూ మెడ దాకా వెళ్ళాను… నా రెండు చేతులని పట్టుకుని మేడమ్ వెల్లికిలా పడుకుంది…. నన్ను చూస్తూ మైకంగా కళ్ళు మూసుకుంది… అప్పటికే ఆమె ఒంటి మీద ఉన్న పమిట ఎగిరిపోయింది… జాకెట్ లో నుండి కనిపిస్తున్న… చూసి నేను ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యాను…
అప్పుడు మేడం మెల్లిగా నా రెండు చేతులని న కంఠం మీద వేసుకుని మెల్లిగా క్రిందికి తీసుకు రావడం మొదలు పెట్టింది…” ఆగిపోయాడు వివేక్… అందరూ ఎంతో టెన్షన్ తో వింటున్నారు అతను చెబుతున్నది… అందరి మొహాల్లోనూ ఏదో కాంక్ష స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది… అందరూ ఆ రాగిణి మేడంతో తాము కూడా అలాగే చేస్తున్నామన్నట్లు ఊహించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. మొత్తానికి వివేక్ చెప్పే తీరుతో వారు మరింత ఇంట్రస్ట్ గా వినడం ప్రారంభించారు. సడెన్ గా మధ్యలో ఆగిపోయేసరికి భరించలేకపోయారు వాళ్ళు…
”అబ్బా… తర్వాత ఎం జరిగిందో చెప్పరా… టెన్షన్ టో చస్తున్నాను…” అన్నాడు వసంత్. ”అవునవును… తర్వాత రాగిణి మేడం ఏం చేసిందో చెప్పరా…” రిక్వెస్ట్ చేశాడు నిఖిల్…. ”అబ్బా… ఉండండ్రా… కాస్త గాలి పీల్చుకోవద్దా ఏమిటీ…?” అంటూ మళ్ళీ ఊహాలోకంలోకి వెళ్ళిపోయి చెప్పడం ప్రారంభించాడు వివేక్. ”రంభలా ఉన్న ఆ అందాలని చూసిన కళ్ళు పెద్దవయి పోయాయి… ఆశ్చర్యంతో అలాగే నోరు తెరుచుకుని చూస్తుండి పోయిన నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వింది రాగిణి మేడమ్. ”ఏమిటి అలా చూస్తున్నావు…? వీటిని ఇంతకు ముందెప్పుడూ చూడలేదా….?” అని అడిగింది.కొంటెగా… ”సినిమాలలో తప్పితే బయట అస్సలు చూడలేదు” అన్నాను నేను.
”అబ్బో… ఘటికుడివే… సరే… ఇప్పుడు చూస్తావా…?” అనగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. అదురుతున్న గుండెలతోనే చూస్తాను అన్నట్లు తలూపాను. మేడమ్ చిన్నగా నవ్వి నా చేతులని వదిలి పెట్టి జాకెట్ హుక్స్ తీయడానికి ప్రయత్నించింది. జాకెట్ బిగుతుగా ఉండడంతో ఆమెకి హుక్స్ త్వరగా రాలేదు. ”అబ్బా…. ఈ జాకెట్ హుక్స్ తీయడానికి రావడం లేదు. నువ్వు ప్రయత్నించు” అని నాకు చెప్పి రెండు చేతులని హాయిగా తల వెనుకకు పెట్టుకుంది. నేను సరే అని మెల్లిగా నా రెండు చేతుల్ని ఆమె ఎద మీదికి చేర్చాను… మెత్తగా తగిలాయి నా చేతులకి ఆ రెండు…మెల్లిగా ఒక్కో హుక్ తీస్తూ ఉంటే .. తెల్లటి ఆ శరీరంలో జాకెట్ చాటున ఉండడంతో ఆ ప్రాంతం మరింత తెల్లగా ఏర్పరచుకుని రెండు కొండలు బయటికి భూమిలో నుండి బయటకు సగం వరకు పోడ్చుకుని వచ్చినట్టుగా… చివరి హుక్ తీశాను…
(ఇంకా వుంది)

వ్యాఖ్యలు లేవు:

వ్యాఖ్యను పోస్ట్ చెయ్యండి